اروپا هنوز وارد زمستان نشده، اما صورت‌حساب بحران را پیشاپیش گرفته است: بیش از ۱۰۰ میلیارد یورو هزینه اضافی انرژی، بدون آنکه حتی یک مولکول نفت یا گاز بیشتر به دست آورده باشد. مسئله فقط جهش قیمت‌ها نیست؛ اروپا پس از فاصله گرفتن از گاز روسیه، همچنان به واردات وابسته مانده و اکنون باید بهای بازار جهانی، رقابت خریداران آسیایی و قیمت‌های بالاتر را همزمان تحمل کند. ذخایر پایین‌تر، معادله را خطرناک‌تر کرده است: اگر دولت‌ها برای پرکردن مخازن هجوم ببرند، همین خرید می‌تواند موج تازه‌ای از گرانی بسازد. بروکسل میان کاهش هدف ذخیره‌سازی، مهار مصرف، تعویق برخی قواعد و برقی‌سازی مردد است. اما زمستان پیش رو یک حقیقت را عریان می‌کند: اروپا فقط انرژی گران نمی‌خرد؛ دارد هزینه مدلی را می‌پردازد که امنیت انرژی‌اش را به بازارهای بیرونی سپرده و هر شوک جهانی را مستقیم به صنعت و خانوار منتقل می‌کند. و حاشیه امن اقتصادی قاره را کوچک‌تر می‌کند.