آمریکا از تعرفه عبور کرده و بخشی از واردات کانادا را مستقیماً ممنوع کرده است؛ تصمیمی که نخست تولیدکنندگان نوشیدنی، لبنیات و موتورسیکلت را هدف می‌گیرد، اما تناقض بزرگ‌تر در جای دیگری پنهان است. همان اقتصادی که می‌خواهد هزینه فشار بر اتاوا را بالا ببرد، روزانه به میلیون‌ها بشکه نفت کانادا برای پالایشگاه‌های میدوست و میلیون‌ها تن پتاس برای کشاورزی خود تکیه دارد. واشنگتن می‌تواند بطری‌ها را از قفسه‌ها حذف کند، اما نمی‌تواند زنجیره‌های انرژی و تولید را با یک فرمان از هم جدا کند. اتاوا نیز فعلاً نشانه‌ای از عقب‌نشینی فوری نشان نمی‌دهد و حاضر نیست فقط برای پایان فشار، توافقی را بپذیرد که آن را بد می‌داند. حالا جنگ تجاری وارد مرحله‌ای شده که وابستگی متقابل دیگر حاشیه ماجرا نیست؛ خودِ میدان نبرد است، برای مصرف‌کننده، پالایشگاه و مزرعه آمریکایی هم. پرسش اصلی این است: فشار بیشتر، کانادا را عقب می‌راند یا هزینه وابستگی آمریکا را آشکارتر می‌کند؟